Zdjęcie

Oleg Błochin, selekcjoner piłkarskiej reprezentacji Ukrainy  

/AFP

Obecny selekcjoner reprezentacji Ukrainy był wybitnym piłkarzem. Tylko jego trzykrotnie nagradzano tytułem Piłkarza Roku ZSRR (lata 1973-1975). W 1975 roku został pierwszym piłkarzem z ZSRR, który zdobył "Złotą Piłkę" triumfując w prestiżowym plebiscycie "France Football". Jego grę oceniono wyżej niż Franza Beckenbauera, Johana Cruijffa, Bertiego Vogtsa czy Seppa Maiera.

Gwiazda wielkiego Dynama Kijów i "Sbornej"

Urodził się 5 listopada 1952 roku w Kijowie i z miejscowym Dynamem związana była niemal cała jego klubowa kariera. Bronił jego barw nieprzerwanie w latach 1969-1988. Pierwsze mistrzostwo ZSRR zdobył w 1971 roku, a kiedy trzy lata później trenerem Dynama został Walery Łobanowski, kijowski klub wkroczył na drogę największych w swojej historii sukcesów. W drużynie Łobanowskiego Błochin zdobył siedem tytułów mistrza ZSRR, pięciokrotnie sięgał po Puchar ZSRR, dwukrotnie zdobył Puchar Zdobywców Pucharów (1975 i 1986), a w 1975 roku także Superpuchar Europy.

Dynamiczny, przebojowy napastnik miał talent do strzelania goli. Pięciokrotnie zostawał królem strzelców radzieckiej ekstraklasy. Z 211 golami jest liderem strzelców mistrzostw ZSRR. W 112 meczach dla reprezentacji ZSRR strzelił 42 bramki i w obu tych klasyfikacjach jest rekordzistą. Grał na dwóch mundialach, ale bez sukcesów. Miał pecha, że "Sborna" nie pojechała na mistrzostwa świata do RFN. Reprezentacja ZSRR miała rozegrać baraż z Chile, ale radzieckie władze nie pozwoliły piłkarzom na wyjazd do kraju, w którym niedawno doszło do obalenia lewicowego prezydenta popieranego przez Związek Radziecki. Błochin był wtedy w szczytowej formie i razem z kolegami miał szansę na medal.

Dwa brązowe medale zdobył na igrzyskach w 1972 i 1976 r.

W uznaniu jego zasług dla ZSRR, komunistyczna partia jako jednemu z pierwszych radzieckich piłkarzy pozwoliła mu przejść do zagranicznego klubu. Austriacki Vorwaerts Steyr wielką firmą nie był, a Błochin po półtora sezonu zamienił go na Aris Limassol, gdzie w 1990 roku zakończył karierę.

Doprowadził Ukrainę do ćwierćfinału mundialu

Przeniósł się do Grecji, gdzie rozpoczął pracę szkoleniowca. W Olympiakosie Pireus dwukrotnie zdobywał wicemistrzostwo kraju, a w 1992 r. także Puchar Grecji. Prowadził PAOK Saloniki, Ionikos Pireus i AEK Ateny.

W 2003 roku po raz pierwszy został selekcjonerem Ukrainy. Nie udało mu się zakwalifikować do finałów Euro 2004, ale dwa lata później poprowadził "Zbirną" do historycznego sukcesu. Ukraina zajęła pierwsze miejsce w grupie eliminacyjnej do MŚ 2006, a podczas turnieju w Niemczech doszła do ćwierćfinału, w którym przegrała z późniejszymi mistrzami Włochami.

Po nieudanych eliminacjach do Euro 2008, Błochin złożył dymisję i przyjął ofertę FK Moskwa, gdzie pracował w 2008 roku. Następnie był dyrektorem sportowym Czernomorca Odessa, a w 2011 roku 19 spośród 27 obecnych na głosowaniu członków komitetu wykonawczego ukraińskiej federacji wybrało go na trenera reprezentacji, choć wcześniej spekulowano, że zostanie nim Marcello Lippiego, czy Diego Maradona, który podobno zaczął się nawet uczyć języka ukraińskiego.

Błochin jest absolwentem Kijowskiego Państwowego Instytutu Wychowania Fizycznego. Ukończył także kursy Wydział Stosunków Międzynarodowych Kijowskiego Uniwersytetu in. Tarasa Szewczenki.

Przez dwie kadencje (1998-2006) był posłem do ukraińskiej Rady Najwyższej. Wycofał się z polityki po porażce jego socjaldemokratycznego ugrupowania w 2006 r.

W uznaniu zasług dla państwa ukraińskiego był odznaczany orderami państwowymi. Posiada też tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR.

Mirosław Ząbkiewicz